5/5/2007 - Gözlerin...

Gecenin derin karanlığında
Bir çift gözdü tek ışığım..
Belki küçük bir çerçeveye sıkışmış
Donuk bir çift gözdü çoğu için...
Oysa ki her gece sevdanın
En yüce anlamları yüklenmişti onlara...
O donuk bir çift göze...

Yalnızlığımın tek ortağıydı onlar
Sensiz, sessiz gecelerimde...
Her gündoğumunu onlarla karşıladım...
Onlardı,
Bitmek bilmeyen, zamansız gecelerde
Bana umut veren...

Sigaramdan her çekişimde
Cigerlerimi kaplayan duman gibi
Onlardı soğuk gecelerde
Yüreğimi saran...

Tek isyanım geceye ve kendimeydi sevgili(m)..
Gecenin acımasızlığına..
Ve acizliğime...
Dikenli bir tel yumağı gibi yutuşuma,
Sana söyleyemediğim sözleri...

Ve tek korkum..
Unutmak..
Gözlerini, yüklediğim anlamları yitirmek...
Bir gün geldiğinde...
Adımı-adını unutmak...
Keşkelerle dolu,
Lanet bir gecede unutmak...
Unutulmak...
...

-yalnizliginlekesi-

5/5/2007 - Ölüme Dairdi Ayrılık...

Bizim payımız değildi
İstasyonların o kalabalığındaki
Mutlu kavuşmalar...
Hayatın bizim için hazırladığı senaryoda
Sadece ıssız istasyon köşelerinde rol alabildik..
Issız istasyonların,
Sessiz ayrılıkları..
Karşılıksız sallanan eller...
Ümitsiz umutlar adına çıkılan yolculuğumuz...

Herkes yaşamın bu olduğunu söyledi..
Sonsuz yarım..

Mahkumduk ayrılıklara...
Peki ya bunun adı gerçekten yaşam mıydı...

Aslında bilirdik..
Ayrılıklar yaşama dahil değildi...
Ölüme dairdi...

O sonsuz yarımlar..
Sonsuz ölümlerimizdi...

-yalnizliginlekesi-

15/2/2007 - Beklemeyi Bildik...

BEKLEMEYİ BİLDİK

Ya özlemlerimiz vardı ya da hayallerimiz...

Şimdiki zamanı hiç bulamadık... Yaşayamadık...

Ne geçmişimize dönebildik,

Ne de hayallerimize kavuşabildik...

Ve her kırıklıktan sonra isyanlarımız oldu..

Çığlıklarımız.. "Sessiz çığlıklar"...

Gecelerimiz oldu...

Kırıklıklarla, keşkelerle, özlemlerle dolu...

Yalnızlığın kuşatması altında yaşadığımız geceler...

Ya da yaşamaya çalıştığımız...

Bitmeyen, hüzünle kaplanmış geceler...

Bazen düşmeye o kadar yaklaştık ki..

Herşeyden vazgeçmeye...

Ölümden önceki son çizgideydik...

Beklemeyi bildik..

Güneşin doğuşunu...

Bilirdik, kaç geceyi böyle atlatmıştık...

Güneş yeni umutlar getirecekti...

Ve gecenin derin karanlığıyla birlikte,

Üzerimizdeki hüzün perdesini de silecekti...

Dayanalım..

Güneş, yeni umutlar getirecek...

Ve bir gün, getirdiği umutları,

Zaman geceyi gösterdiğinde,

Beraberinde götürmeyecek..

Teslim etmeyecek umutlarımızı geceye..

İzin vermeyecek..

Kumdan kalelerimizin, dev ayaklarca ezilmesine…

Hayallerimizin vuslatı olacak...

Bir gün...

Kim bilir...

-yalnızlığınlekesi-

14/2/2007 - İçimdeki Sen...

İşte sensiz geçen binlerce geceden biri daha bitmek üzere...

Az sonra güneş doğacak...

Karanlığın içindeki aydınlık...

İçimdeki sen gibi...

-yalnızlığınlekesi-

14/2/2007 - Gece...

GECE

Uykusuzum yine bu gece

Ben ve gece; gece ve ben

Birbirimizi dinliyoruz

Ama daha çok o beni

Ve hıçkırıklarımı dinliyor

En yakın dostlarım yastığım

Yastığım ve odamın duvarları.

Hiçbir zaman beni reddetmeyen.

Ben, geceye sarılıyorum;

Gece, gündüzün hayaline.

Geceyle birlikte sanki ben; ben oluyorum.

Sıyrılıyorum bütün maskelerimden.

Atıyorum onları bir gece, her gece.

Hayallerim, rüyalarım ve ben.

Gece, gündüzle var;

Ben, gecede varım.

Geceyi dinliyorum demiştim hani,

İşte gecenin sessizliğini.

Bütün gün susan gece şimdi

Sessizce haykırıyor bana.

Keşke ben de haykırabilseydim.

Anlatabilseydim yalnızlığımı,

Reddedilmişliğimi,

Terkedilmişliğimi...

Ama olmuyor. Yapamıyorum.

Tıpkı ben de gece gibi

Sessizce haykırıyorum.

Beni bir tek gece anlıyor.

Sadece gece

Hep gece

Gece...

Alıntı...